TÜH YAA” DEMEMEK İÇİN! (ÖMER FARUK ERYILMAZ’IN KALEMİNDEN)

Bir an için gözlerimi kapatıp, şöyle yirmi beş otuz yıl öncesine dönüyor ve çarşının manzarasını anımsamaya çalışıyorum. Bugün bile adını bilmediğim Yeşilağa, bembeyaz sakalı, bembeyaz yüzü, bembeyaz önlüğü ile, bembeyaz un çuvalını sırtına almış çarşı yukarı çıkıyor.

Raşit ağa peltek diliyle ne dediği anlaşılmasa da bağırarak ve topuğuna bastığı ayakkabılarını sürükleyerek birisine sesleniyor. 

Ekmekçi Bayram’ın “ananız evde ekmek yapmıyor mu sizin?” diye azarladığı çocuk, başı önde girdiği aralıktan evine doğru gidiyor.

Tekelden aldıkları sigaraları doldurdukları fıstık çuvallarını sırtlamış, Cüce Abdullah’la, Çercavuzun Mustafa abi çarşıya aşağı geliyorlar. 

Öğlen arasına çıkmış Orta okul çocukları kafalarındaki şapkalarıyla bir anda ortalığı kalabalıklaştırıyorlar. 

Şekerci Süleyman, Pehlivan Hasan’dan bir dörtlük okuyarak giriyor dükkâna. 

Yukarılardan bir yerden, Pestilci’nin Ali’nin at arabasının parke taşları üzerinde çıkarttığı ses duyuluyor. 

Sadık Yılmaz’la İhsan Çimen kafalarındaki fötr şapkalarıyla ayak üstü bir şeyler konuşuyorlar. 

Bankadan çıkan Süleyman Öz siyah gözlükleri, PTT’den çıkan Muhittin Çimen de siyah kolluklarıyla görünüyorlar karşıdan. 

Baylı bayanlı öğretmenler ortalarına aldıkları Muhsin Hoca ile beraber, ellerinden eksik etmedikleri çantalarıyla ve bütün ciddiyetleriyle geçiyorlar yoldan. 

Görüntüler ve anılar ard arda tren katarı gibi takılmış geliyor. Hangi birini akılda tutacak, hangi birini anlata anlata aktaracaksın gelecek kuşaklara. 

Ya unuttukların, ya da bilemediklerin ne olacak? Hele ki yanlış anımsadıkların olursa içinde, kim alacak sorumluluğunu, kim düzeltecek? 

Şimdi çıkıp sormazlar mı insana, Yamyam’ı, Bamya’yı nasıl unutursun diye. Derviş Ali’yi bilerek mi anmıyorsun diyen olmaz mı insana? 

Onlar sormasa da tarih sorar elbette. Sen tarihçi olmasan da, sorar senden.

İstediğin kadar tepin dur, “ben tek başıma bu kadarını yapıyorum, eksikleri de başkaları tamamlasın” diye. Eleştiriler de, kutlamalar da sürüp gidecektir peşinden. 

Bunların önüne geçmenin tek yolu da, ekip halinde ve ciddiyetle  bu işi “dipli- doruklu” yapmak olacaktı. 

Bu amaçla yola çıkan Kurşunlu gençleri, son yıllarda ortaya koydukları birbirinden güzel çalışmalarına, şimdi de “Sözlü Tarih” i kayıt altına almak için geliştirdikleri projelerini ekliyorlar. 

Okumaya uzak, yazmanın yanından geçmeyen bir toplumun, sadece anılarında yaşatmakta olduğu bilgileri kayıt altına alarak gelecek kuşaklara bırakmanın peşinde olan bu kardeşlerimizi kutlarken, aklında, hafızasında, albümünde, defterinde anı ve bilgisi olan herkesin desteğini beklediklerini de belirtmek istiyorum.

 Kendisini tarihe karşı sorumlu hisseden kardeşlerimiz kadar bizler de elimizi taşın altına sokmalı, önemli ya da önemsiz gördüğümüz tüm anılarımızı sararmış fotoğraf albümlerinden gün yüzüne çıkartmalıyız. 

Ancak o zaman yapılanları eleştirme hakkımız olur. Katkı vermeden yapacağımız her eleştiri ayakları yere basmayan dedikodu ve kıskançlık olmaktan öteye gitmeyecektir. 

Bu anılar sayesinde, Hacımusulu Kör Ahmet, Kalekapılı Pehlivan Hasan’ın dizeleri, Çırdaklı Gazi Muharrem dayının,  Kurtuluş savaşı anıları bir daha kaybolmamak üzere kayıt altına alınacaktır. 

Gece yarısı posta treninden inip de, Essa’nın kahvede sandalye başında uyuklamak zorunda kalanların kemikleri sızlamayacak, Makascı Hilmi amca yattığı yerde huzur bulacaktır. 

Cumhuriyetin ilk kadın öğretmenlerinden Meliha hanımla, eşi gazi Süleyman Ünver (Sümen Hoca) hakları olan saygınlıklarını ileriki kuşaklardan da göreceklerdir.

 Üstlenmiş olduğunuz bu kutsal görevde işinizin kolay olmadığını ama sizin bu işin de üstesinden alnınızın akıyla çıkacağınızdan eminim. 

Şimdiden teşekkürler size genç kardeşlerim. Kolay gelsin.

Ömer Faruk Eryılmaz

Popularity: 37% [?]